SHAREENA DWARKA

Winnares Miss India Holland 2010

-Don’t be a football of other people’s opinion-

De oceaan der kansen

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 was. Daarvoor leefden ze erg gelukkig. Dit heb ik niet meegemaakt, omdat mijn broertje en ik 7 jaar zijn opgevoed door mijn nani (oma) in Suriname. In de vakanties kwam ik naar mijn 2e thuis, bij mijn ouders in Nederland. Men zegt dat in de eerste 8 levensjaren een kind het meest leert en wordt gevormd. Ik geloof dat deze jaren mij ook hebben gevormd: vrij, onafhankelijk, niet verbonden aan 1 land. De Surinaamse natuur was mijn speelveld, ik rende achter de hagedissen aan en klom hoog in de bomen. Hier keek ik naar de horizon en verwonderde de reis die ver voor me lag. Hier is dan ook de basis van mijn liefde voor de natuur gelegd.

Scheiding

De scheiding van mijn ouders viel zwaar. Ze waren net voorgoed naar Suriname gekomen, maar de verleidingen van Suriname wonnen. Ik kende mijn vader eigenlijk niet. Ik had tenslotte niet langer dan de vakanties met mijn ouders doorgebracht, maar ik ben toch altijd papa’s kindje geweest. De scheiding werd een strijd om de kinderen. Ik werd verslonden door schuldgevoel, want bij wie moest je nou logeren? De strijd kwam ten einde toen we hals over kop naar Nederland kwamen met mijn moeder. Achteraf kan ik zeggen dat ik mijn moeder dankbaar ben voor het leven dat ze ons in Nederland heeft gegeven.

Als klein Surinaams meisje veranderde mijn leven compleet in Nederland. Nieuw land, nieuwe kleren, nieuw huis, nieuwe vrienden en dagen stiekem huilen om het gemis van mijn vader. Vanaf toen begon de sterke Shareena te vormen door alles wat ik gezien, gehoord en geleerd had. Ondanks we op z’n tijd heerlijke knuffels van mijn moeder kregen, geloof ik altijd dat ze hard is geworden na de scheiding. Ze stond bekend om haar strikte opvoeding en maatregelen als je niet naar haar luisterde.

Mijn moeder vond educatie, cultuur, spiritualiteit en sport belangrijk. Zo kregen we Hindi lessen, moesten we naar de mandir, volgden we Art of Living en zaten we op atletiek, zwemmen en Kung Fu. Op mijn 14e ben ik alleen naar Jordanië gegaan om Nederland te vertegenwoordigen tijdens de Arab Childer Congress. Hier ben ik mijn moeder het meest dankbaar voor. Zij gaf me op jonge leeftijd de mogelijkheid om de wereld te ontdekken, mezelf te ontdekken en te ontplooien.

Wie ben ik?

Mijn opvoeding maakte van mij een fysiek en innerlijk sterke jonge vrouw die normen en waarden en de kennis over haar cultuur en identiteit met zich meedraagt met een open en nieuwsgierige blik op de wereld. Er was alleen 1 ding onbewust ingeslopen: een muur van wantrouwen. Ik vertrouwde geen man. Totdat ik mijn prins tegen kwam: een blik in zijn mosgroene ogen was voldoende om m’n hoofd in de war te schoppen. Ineens liepen we elkaar steeds tegen het lijf en op onverklaarbare wijze was mijn muur afgebroken zonder dat er een bijl aan te pas was gekomen.

Kansen

Dankzij hem geloofde ik meer in mezelf en durfde ik meer risico’s te nemen dan voorheen. Zo nam ik na een diepe nacht zelfreflectie het besluit om mij aan te melden voor de Miss India Holland verkiezing. Mijn moeder had me aangemoedigd en het was mijn oma’s droom. Maar ik wilde eerst weten wat mijn beweegreden was. De conclusie was: kansen. En kansen zijn net als deuren in het leven. Je weet niet wat er achter de deur schuil gaat. Ik nam het risico, schreef me in en won Miss India Holland 2010! Mijn jaar als Miss was een rollercoaster van ervaringen en emoties. De eerste maand werd ik opgeslokt door negatieve reacties op het internet. Ik ben nieuwsgierig, dus zocht alles op en las elke reactie met pijn in mijn hart waarna ik alleen maar kon huilen. Hekel aan mijn volk Ik begon een hekel te krijgen aan mijn volk, de Hindostanen. Ik kon ze niet anders beschrijven dan stelletje krabben in een ton die elkaar omlaag trekken om zelf vooruit te komen. Ik durfde niet meer naar Den Haag te gaan en als ik er was liep ik met mijn hoofd omlaag of met een paraplu voor mijn gezicht. Ik had 2 maanden nodig hierboven op te komen. Van Art of living leerde ik: ‘don’t be a football of other people’s opinion’. En ineens ging het snel… Ineens moest ik alles combineren: mijn studie Human Resource, tripjes naar het buitenland, een baan, modellenopdrachten, relatie en quality time voor vrienden en familie. Alles kunnen combineren en flexibiliteit zijn sinds de miss verkiezing een belangrijke competentie geworden.

Stille verlangen

Ondanks mijn geweldige miss- en modellenopdrachten heb ik altijd een verlangen gehad naar iets anders. Ik wist wel waar ik intrinsiek naar verlangde, want ik had dat al als klein Surinaams meisje dat hoog in de bomen voor zich uit staarde. Ik visualiseerde mezelf als iemand die iets voor de natuur en dieren kan betekenen. Iemand die de wereld zal zien, begrijpen en dienen. In de Hindostaanse gemeenschap wordt het niet echt begrepen en als minderwaardig gezien als je een beroep met dieren of natuur uitvoert. Ik werd dus ontmoedigd. Ik begon aan de opleiding Human Resource en heb 6 maanden in India gewoond voor mijn afstuderen. Hierna diverse mooie leidinggevende functies gehad maar mijn verlangen werd niet gestild. Dus mijn vaste baan opgezegd en 2 maanden in Istanbul gewoond voor modellenwerk. Terug in Nederland kwam mijn vriend (ja, met die mosgroene ogen) met de laatste push die ik nodig had. Eindelijk was ik moedig genoeg om te werken aan mijn droom: ik schreef me in voor de opleiding Biologie. Inmiddels zit ik in mijn 2e jaar. Ik heb weer een deur geopend in mijn leven! Ik weet niet wat dit met zich mee zal brengen, maar ik wil niet later terugkijken en zeggen ‘had ik het maar geprobeerd’. Ik heb het risico genomen. Waar de meesten starten aan een gezinsleven, start ik opnieuw met mijn studentenleven. Ik vraag God altijd om mij de weg te leiden naar mijn pad. Ik laat me meenemen in deze grote oceaan.

SHAREENA DWARKA

Lees ook het verhaal van...

  • Kaiden Ray Sewradj

    “Wordt het een jongen of een meisje?” Ik weet zeker dat die vraag ook werd gesteld aan mijn moeder toen ze zwanger was. Ik weet zeker dat ze toen ook vol trots heeft verteld dat haar eerste kindje een dochtertje werd. Toch is mijn moeder nu de trotse moeder van twee zonen.

  • REENA RAMBARATSINGH

    Vrij snel kwam ik er tijdens een bijbaan op een gerenommeerd advocatenkantoor achter, dat een juridische carrière mij geen voldoening zou bieden in het leven. Ik wilde MEER! Ik wilde mijn passie volgen: VISAGIE!

  • MAISHA EMILY NEUS

    Op 03-04-17 organiseerde ik de eerste demonstratie op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Er kwamen rond de 1000 mensen. Inmiddels heb ik 13.000 volgers...

  • OLIVIA MARQUERITA DE SOUZA

    Ik groeide op in een gezin, waar een hoger beroep studie geen optie was, vanwege onvoldoende financiële middelen. Daardoor...

  • SHAREENA DWARKA

    De scheiding van mijn ouders viel zwaar. Ze waren net voorgoed naar Suriname gekomen en het werd een strijd om de kinderen...

  • ASMIE GENDARAM

    Ik zat middenin een scheiding en verloor toen ook mijn baan. De scheiding en het overlijden van Fatima was de druppel...

  • KABITA MAHADEW

    Toen mijn moeder plotseling een hartaanval kreeg en voor 80% hersendood werd verklaard moest ik ineens zelfstandig worden om...

  • DARSHANI KHODABAKS

    Ik ben in 2010 begonnen als model. Er werd altijd tegen mij gezegd dat ik de look van een model bezat en men vroeg waarom ik er....

  • SARITA PHERAI

  • ANJANA BISSUMBHAR

  • INDRA SUHANI

  • NEELA RAMLAL

Nog meer verhalen

Over Stichting JIYA

JIYA streeft ernaar vrouwen te ondersteunen in het verwezenlijken van dromen. Elke vrouw heeft een passie en elke vrouw wil deze kunnen ervaren, elke dag weer. Toch zijn er nog velen die dat jammer genoeg niet kunnen. Vanwege diverse omstandigheden: onderdrukking, onwetendheid, onzekerheid zijn nog maar enkele aspecten. Hoe gaan vrouwen hiermee om en op welke wijze doorbreken ze de taboes en belemmeringen?

Passion is sexy

Neem contact op