JENNIFER VAN BRAAM-WONG SWIE SAN

Project Manager St. Lob Makandra

Vanaf januari 2012 werk ik voor St. Lob Makandra, een non profit organisatie, werkzaam in Wanica (Suriname) met als doel sociaal maatschappelijke hulp aan te bieden en middelen ter bevordering van zelfredzaamheid te faciliteren. Voorheen woonde ik in nederland waar ik werkzaam was als Verkoop Adviseur Particulieren bij een bank. In Nederland waren we een modelgezinnetje, 2 mooie jongens…

Ik betekende veel voor de omzet van de bank, maar dat gaf weinig inhoud aan het werk wat ik deed, terwijl ik toch dagelijks in contact met verschillende mensen stond. Samen met het management van de bank heb ik een overgangsregeling besproken en heb uiteindelijk ervoor gekozen weg te gaan, wetende dat ik meer voor mensen wilden betekenen en vrij wilden zijn van opgedrongen functieprofielen en rolpatronen. De prijs was best hoog: alle zekerheden opgeven terwijl je 2 opgroeiende kinderen hebt. Welzijn is echter niet te koop. Welzijn moet je ervaren en dat realiseerden mijn man en ik allebei. Onze jongens houden van Suriname en hebben geen moment geklaagd over onze keuze. Onze omgeving verklaarde ons voor gek en vond ons onverantwoordelijke ouders.

De grootste moeite had ik met het verdriet dat Eddy’s ouders hadden vanwege ons vertrek. Eddy is hun enige zoon en ze zijn gek op hun kleinkinderen. Zelf wist ik uit ervaring dat het gewoon niet handig is om ver bij je naaste familie vandaan te wonen. Dat zijn dan weer de minpunten ondanks alle nieuwe media mogelijkheden om afstanden te overbruggen. Hier in Suriname hebben we ruim een jaar nodig gehad om onze draai te vinden. Zelf heb ik een Surinaamse achtergrond en pas mijzelf gemakkelijk aan. Voor Eddy is het wel wat lastiger om zich alles hier eigen te maken. Aanpassen moet je zien als een win win en soms is dat hier in Suriname niet zo. Je moet vaak je eigen norm of standerd voor je eigen gevoel “verlagen” als het gaat om het uitvoeren van werk of accepteren van diensten. Dat is niet voor iedereen makkelijk. Wat ik hier veel merk is dat mensen zich rollen “aanmeten” men kopieert graag en dat gaat meestal ten koste van je eigen identiteit. Je moet je niet afvragen wat je wil worden, maar je moet voor jezelf duidelijk in beeld hebben wie jij echt bent. Dan alleen kun je anderen inspireren omdat je daarin alleen authentiek kunt zijn.

Ik zag mijzelf vroeger altijd als iemand in een mooi mantelpakje met een succesvolle carrière. Onbewust heb ik de eerste 35 jaar van mijn leven hard gewerkt om daar invulling aan te geven. Gaandeweg kom je erachter wie je werkelijk bent, en dan merk je dat er nog een heleboel moet worden omgegooid om daar te komen. Ik loop nu niet meer in esperit pakjes, ik loop de hele dag op slippers, ik werk veel buiten, ik plant groente, ik sjouw met boeken en gereedschap, ik ben ook nog technisch en ik ben erg leergierig. Ik ben nu wie ik echt ben en daarin voel ik mij sterk en gelukkig. Soms voelt het wel eenzaam want hier in Suriname moet je letterlijk bij alles zelf het wiel uitvinden, maar gelukkig heb ik daarvoor TED, over bijna alles is er wel een inspirerende talk. Vanuit dit netwerk kan ik zoveel meer voor mijzelf en mijn omgeving betekenen. Er zijn nog heel veel dromen die in vervulling mogen gaan. Wat ik mensen leer en waartoe ik mensen hoop te blijven inspireren is dat het allermooiste wat je jezelf en je omgeving kunt geven is jezelf. Wees geen klone, drone of rolmodel, maar ontdek wie je jij echt bent en durf daar invulling aan te geven. Want dat heeft deze mooie wereld die we samen delen nodig: echte mensen!

een dikke brasa uit Suriname, lobi, Jennifer

JENNIFER VAN BRAAM-WONG SWIE SAN

Lees ook het verhaal van...

  • Kaiden Ray Sewradj

    “Wordt het een jongen of een meisje?” Ik weet zeker dat die vraag ook werd gesteld aan mijn moeder toen ze zwanger was. Ik weet zeker dat ze toen ook vol trots heeft verteld dat haar eerste kindje een dochtertje werd. Toch is mijn moeder nu de trotse moeder van twee zonen.

  • REENA RAMBARATSINGH

    Vrij snel kwam ik er tijdens een bijbaan op een gerenommeerd advocatenkantoor achter, dat een juridische carrière mij geen voldoening zou bieden in het leven. Ik wilde MEER! Ik wilde mijn passie volgen: VISAGIE!

  • MAISHA EMILY NEUS

    Op 03-04-17 organiseerde ik de eerste demonstratie op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Er kwamen rond de 1000 mensen. Inmiddels heb ik 13.000 volgers...

  • OLIVIA MARQUERITA DE SOUZA

    Ik groeide op in een gezin, waar een hoger beroep studie geen optie was, vanwege onvoldoende financiële middelen. Daardoor...

  • SHAREENA DWARKA

    De scheiding van mijn ouders viel zwaar. Ze waren net voorgoed naar Suriname gekomen en het werd een strijd om de kinderen...

  • ASMIE GENDARAM

    Ik zat middenin een scheiding en verloor toen ook mijn baan. De scheiding en het overlijden van Fatima was de druppel...

  • KABITA MAHADEW

    Toen mijn moeder plotseling een hartaanval kreeg en voor 80% hersendood werd verklaard moest ik ineens zelfstandig worden om...

  • DARSHANI KHODABAKS

    Ik ben in 2010 begonnen als model. Er werd altijd tegen mij gezegd dat ik de look van een model bezat en men vroeg waarom ik er....

  • SARITA PHERAI

  • ANJANA BISSUMBHAR

  • INDRA SUHANI

  • NEELA RAMLAL

Nog meer verhalen

Over Stichting JIYA

JIYA streeft ernaar vrouwen te ondersteunen in het verwezenlijken van dromen. Elke vrouw heeft een passie en elke vrouw wil deze kunnen ervaren, elke dag weer. Toch zijn er nog velen die dat jammer genoeg niet kunnen. Vanwege diverse omstandigheden: onderdrukking, onwetendheid, onzekerheid zijn nog maar enkele aspecten. Hoe gaan vrouwen hiermee om en op welke wijze doorbreken ze de taboes en belemmeringen?

Passion is sexy

Neem contact op