Angela Nandpersad

-- Rock bottom became the solid foundation on which you rebuilt your life --

Ik begon mijn leven vol kleur, ik was vrolijk en creatief. Een meisje met dromen en toekomstplannen. Maar mijn dromen vervaagde en ik verloor al mijn kleur. Als ik terugdenk aan mijn jeugd, dan denk ik aan de kleur zwart.

De vrouw die ik wilde worden
In eerste instantie heb ik een gelukkige jeugd gehad. Ik kwam niets tekort en van mijn moeder leerde ik wat liefde en vreugde was. Mijn moeder was een levensgenieter. Zij trok zich niks aan van anderen. Een geweldige vrouw was ze!
Ook als ze verdrietig was, bleef ze lachen en vooral dansen. Daar hield ze enorm van. Slowen met mijn broer of onze nieuwste danspasjes aanmoedigen. Dat was mijn moeder, de vrouw die ik wilde worden.

Op 12 jarige leeftijd kreeg ik te horen dat er bij mijn moeder borstkanker was geconstateerd. Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling. Na 2 jaar vechten tegen de kanker kreeg ik te horen dat mijn moeder dood ging. Dood? Ik wist wel wat de dood betekende, alleen kon ik het maar niet begrijpen. Ik voelde niet dat mijn moeder dood ging, ik begreep niet wat me te wachten stond. Op een ochtend vertrok ik uit huis, zonder mijn moeder een kus te geven. Ze riep me altijd terug om een kus. Dan zei ze: ‘Loop niet weg zonder afscheid te nemen.’ Dat heb ik die dag niet gedaan en kon ik mezelf jarenlang niet vergeven.
Ze overleed en ik kan me de dagen na de crematie niet meer heugen. Ik denk dat ik het ergens verdrongen heb. Ik denk dat mijn wereld instortte en mijn leven verder ging op stand by.

Verlies
Niks interesseerde mij meer. School niet, familie niet, vrienden niet. Ondanks mijn pijn, bleef ik lachen. Het vrolijke meisje moest ik natuurlijk blijven, want ik wilde niemand mijn echte kleur laten zien. Thuis hoefde niemand te weten hoe ik mij voelde. Iedereen had genoeg te voortduren en niemand zat te wachten op mijn verdriet.
Ik verloor mezelf door de jaren heen. Ik wilde mezelf niet leren kennen, ik wilde geen pijn meer voelen en al helemaal niet aan de toekomst denken. Die is toch niet gegarandeerd.

Uiteindelijk probeerde ik te vinden wat ik kwijt was, iets wat niet te vinden was. Ik verloor mezelf in een relatie en begreep maar niet waarom ik mij onvolledig voelde. Ik voelde me een slachtoffer van het leven en hoe hard ik ook mijn best deed een smile op te houden, mijn lichaam liet het van zich afweten.
Ik kreeg hevige Psoriases en verloor mijn haar. Op mijn 25ste ging ik kaal en verslagen door het leven. Ik accepteerde dat ik niet langer sterk, mooi en untouched het leven door kon. Ik voelde mij altijd zwart van binnen. Ik was depressief.

Kwetsbaar opstellen
Op een gegeven moment kwam er een omslag. Ik wilde de wereld laten zien wie ik echt was. Ik stelde me kwetsbaar op en het deed me niet zoveel wat anderen van mij vonden. Dat betekende wel dat ik niet sterk was, maar juist verbitterd door het leven ging.
En toen kwam het…dat wat ik nodig had…ik werd zwanger. Ik werd gezegend met een prachtige dochter en kon werken aan dat wat ik zo enorm miste: een moeder-dochterband.
Tijdens mijn zwangerschap vond de verwerking plaats. Ik dacht aan mijn moeder en begon met haar te praten. Daardoor begon ik eindelijk al het verdriet te voelen en eruit te laten. Ik besloot toen ook dat het tijd was voor professionele hulp.

Het begin
Ik leerde mezelf kennen tijdens een dieptepunt in mijn leven. Dit keer met mijn dochter aan mijn zij. Die mij in gedachte vertelde: ‘mama even huilen mag zolang we daarna samen oprecht lachen.’ Het woord ‘mama of moeder’ deed me geen pijn meer maar het maakte me juist trots. Ik kon weer over mijn moeder praten met een echte smile op mijn gezicht.
Ik keek naar mezelf en ik dacht: ‘Ja, mijn droom is werkelijkheid geworden: ik begon op mijn moeder te lijken.’ Ik was trots op mezelf, ondanks mijn haarverlies, huidziekte, extra kilo’s, werkloosheid en als alleenstaande moeder. Toch was ik trots op mezelf, ik hield weer van mezelf en ik voelde niks anders dan kleur in mijn hart.

Ik besloot mijn camera op te pakken en te laten zien wat het leven van deze alleenstaande moeder inhield. Ik hoorde de stem in mijn hoofd: ‘Jouw leven is een doodlopende weg’ en ik zei tegen mezelf: ‘Nee An, jouw leven begint nu pas!’

Angela Nandpersad

Lees ook het verhaal van...

  • Ranjeeta Doerga

    Ik ben Ranjeeta Doerga, 28 jaar oud, moeder van 2 kids (1 en 11 jaar), student Notarieel recht aan de Universiteit van Leiden en registergoed behandelaar in het notariaat. Als je terug rekent kom je er snel achter: ik was tienermoeder. Op mijn 16e werd ik zwanger van mijn oudste zoon.

  • Raihaana Ainoel

    Als kind van 14 ben ik seksueel misbruikt, mishandeld en bedreigd door een inmiddels voor moord veroordeelde man. Deze helse periode duurde 9 maanden. Ik kon het met niemand delen, want hij zou me vermoorden. Dat had hij immers ook met zijn ex gedaan. Haar lijk is niet meer gevonden.

  • Angela Nandpersad

    Ik begon mijn leven vol kleur, ik was vrolijk en creatief. Een meisje met dromen en toekomstplannen. Maar mijn dromen vervaagde en ik verloor al mijn kleur. Als ik terugdenk aan mijn jeugd, dan denk ik aan de kleur zwart.

  • Kaiden Ray Sewradj

    “Wordt het een jongen of een meisje?” Ik weet zeker dat die vraag ook werd gesteld aan mijn moeder toen ze zwanger was. Ik weet zeker dat ze toen ook vol trots heeft verteld dat haar eerste kindje een dochtertje werd. Toch is mijn moeder nu de trotse moeder van twee zonen.

  • REENA RAMBARATSINGH

    Vrij snel kwam ik er tijdens een bijbaan op een gerenommeerd advocatenkantoor achter, dat een juridische carrière mij geen voldoening zou bieden in het leven. Ik wilde MEER! Ik wilde mijn passie volgen: VISAGIE!

  • MAISHA EMILY NEUS

    Op 03-04-17 organiseerde ik de eerste demonstratie op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Er kwamen rond de 1000 mensen. Inmiddels heb ik 13.000 volgers...

  • OLIVIA MARQUERITA DE SOUZA

    Ik groeide op in een gezin, waar een hoger beroep studie geen optie was, vanwege onvoldoende financiële middelen. Daardoor...

  • SHAREENA DWARKA

    De scheiding van mijn ouders viel zwaar. Ze waren net voorgoed naar Suriname gekomen en het werd een strijd om de kinderen...

  • ASMIE GENDARAM

    Ik zat middenin een scheiding en verloor toen ook mijn baan. De scheiding en het overlijden van Fatima was de druppel...

  • KABITA MAHADEW

    Toen mijn moeder plotseling een hartaanval kreeg en voor 80% hersendood werd verklaard moest ik ineens zelfstandig worden om...

  • DARSHANI KHODABAKS

    Ik ben in 2010 begonnen als model. Er werd altijd tegen mij gezegd dat ik de look van een model bezat en men vroeg waarom ik er....

  • SARITA PHERAI

Nog meer verhalen

Over Stichting JIYA

JIYA streeft ernaar vrouwen te ondersteunen in het verwezenlijken van dromen. Elke vrouw heeft een passie en elke vrouw wil deze kunnen ervaren, elke dag weer. Toch zijn er nog velen die dat jammer genoeg niet kunnen. Vanwege diverse omstandigheden: onderdrukking, onwetendheid, onzekerheid zijn nog maar enkele aspecten. Hoe gaan vrouwen hiermee om en op welke wijze doorbreken ze de taboes en belemmeringen?

Passion is sexy

Neem contact op